دامون

دست خودت نیست!
 زن که باشی گاهی رهایش می کنی و پشت سرش به جای آب، اشک هایت را مهمان می کنی...
و قناعت می کنی به رویای حضورش، به این امید که او خوشبخت باشد حتی بی تو.....

تو همزاد بارانی......
تو معنای درخت و ریشه را هزاران هزار بار معنا کرده ای
دست خودت نیست...عاشق می شوی...دل می دهی....
تو روح عشق را به سینه ی مرد می سپاری....
عشق از تو معنا گرفته است.......
زن بودنت مرهم هر دردی ست....

تنت از جنس بهار است...در هجوم وحشی درد...
در عمق نگاهت یک قبیله بی کسی  موج می زند...
در هر گوشه ی قلبت زخم بی هم نفسی هست...

...دست خودت نیست زن که باشی همه ی دیوانگی های عالم را بلدی .

تقصیر فاصله ها نیست...................
هیچ پروازی مرا به تو نمی رساند          
وقتی که تو در کار گم کردن خود باشی!!!